บทที่ 155 เจ้าก้าวหน้าขึ้นจริง ๆ แล้วนะ

บทที่ 155 เจ้าก้าวหน้าขึ้นจริง ๆ แล้วนะ

เพื่อที่จะให้สีติดทนขึ้น จนถึงมื้อเย็น ลู่เนี่ยนก็ยังไม่ยอมให้อาเวยแกะใบไม้ออก

บนเตายังพอมีของที่ใช้มือกินได้สะดวกอย่างหมั่นโถวโดยไม่ต้องใช้ตะเกียบ แต่ลู่เนี่ยนกลับกระตือรือร้นจะป้อนนาง อาเวยก็ปล่อยให้ถูก 'จัดแจง' แต่โดยดี ขอแค่ลู่เนี่ยนมีความสุขก็พอแล้ว

ลู่เนี่ยนป้อนอาเวยคำหนึ่ง ตัวเองกินคำหนึ่ง

กินไปจนสุดท้าย ดวงตาก็รื้นไปด้วยหยาดน้ำตา

อาเวยมองเห็นอยู่ในสายตา จึงเกิดความคิดบรรเจิดแกล้งทำตัวเป็นเด็กเลือกกิน ไม่ยอมกินข้าวดี ๆ รังเกียจโน่นไม่เอานี่ จนลู่เนี่ยนทั้งหัวเราะทั้งร้องไห้

วันต่อมา อาเวยตื่นแต่เช้าตรู่

เล็บย้อมออกมาได้ดีมาก สีส้มอมแดง ขับให้มือดูขาวผ่องเป็นพิเศษ

นางนั่งอยู่ที่ลานหลังเรือน ถือมีดแกะสลักแตงกวา