บทที่ 151 ถึงอย่างไร คนตายก็พูดไม่ได้อยู่ดี

บทที่ 151 ถึงอย่างไร คนตายก็พูดไม่ได้อยู่ดี

ยามพลบค่ำ พายุฝนฟ้าคะนองพัดพาเอาความร้อนอบอ้าวไปจนหมดสิ้น ทำให้ผู้คนรู้สึกสดชื่นขึ้นมาอย่างหาได้ยาก

ฮูหยินเวิงกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมเปิดร้านในตอนค่ำ ก็เห็นหญิงชราสองคนประคองกันเดินเข้ามา

ทำการค้ามาจนชิน สายตาย่อมถูกฝึกฝนมาอย่างดี หญิงสองคนนี้ดูแค่เสื้อผ้าการแต่งกาย แม้จะสะอาดสะอ้านเรียบร้อย ผมเผ้าหวีจัดทรงอย่างดี ทว่าเนื้อผ้ากลับธรรมดา บนศีรษะไม่มีเครื่องประดับสะดุดตา มีเพียงปิ่นเงินปักไว้ด้ามหนึ่ง

ดูรูปลักษณ์แล้วเหมือนหญิงชราจากครอบครัวธรรมดาในเมืองชั้นนอก ตามหลักแล้ว พวกนางไม่น่าจะมากินข้าวในร้านสุราเมืองชั้นในได้

ทว่าทั้งสองกลับไม่มีท่าทีหลังค่อมอย่างหญิงชราทั่วไป แผ่นหลังเหยียดตรง พอไปยืนอยู่ตรงนั้นก็มีกิริยามารยาทเหมือนคนที่ได้รับการอบรมสั่งสอนจากตระกูลขุนนาง

ฮูหยินเวิงไม่ละเลยแขก นางยิ้มแล้วเอ่ยถาม "มามาทั้งสอง เชิญด้านในเจ้าค่ะ"

หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้น "ข้าแซ่โต้ว ส่วนท่านนี้แซ่จาง เมื่อก่อนข้าเคยปรนนิบัติคุณหนูใหญ่..."

พูดไปได้ครึ่งหนึ่งนางก็รู้ตัว จึงเปลี่ยนคำเรียก "ผิดแล้ว ตอนนี้ควรเรียกว่าฮูหยิน ข้าเคยปรนนิบัติฮูหยินมาก่อน ปีที่แล้วยังได้พบฮูหยินกับคุณหนูอยู่เลย เมื่อวันก่อนฮูหยินส่งคนไปส่งข่าวที่ร้านข้า บอกว่ามีเรื่องตามหาพวกเรา ข้าจึงเรียกคนมาด้วยกันเลย"

ฮูหยินเวิงได้ฟังดังนั้นก็รีบนำทางทั้งสองขึ้นไปชั้นบน "ฮูหยินอยู่ในห้องส่วนตัวเจ้าค่ะ มามาทั้งสองระวังบันไดด้วย"