บทที่ 150 ต้องเป็นลู่เนี่ยนยุยงแน่!

บทที่ 150 ต้องเป็นลู่เนี่ยนยุยงแน่!

ส่งจางอิงกลับไปแล้ว อาเวยก็เดินกลับเข้ามาในลานด้านหลัง

เสิ่นหลินอวี้ไม่ได้อยู่ตรงมุมเดิมก่อนหน้านี้อีกต่อไป เขาเดินเข้าเรือนนั้นอย่างคุ้นเคย แล้วกำลังดื่มน้ำแกงถั่วเขียวอยู่

"ฮูหยินเวิงนำมาให้ข้า" เสิ่นหลินอวี้เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นอาเวยเดินเข้ามา

อาเวยพยักหน้า

รอจนเสิ่นหลินอวี้ดื่มหมดอย่างเชื่องช้า อาเวยจึงเอ่ยถาม "เติมอีกสักชามไหมเจ้าคะ"

เสิ่นหลินอวี้ไม่ได้ตอบ แต่จู่ๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า "ดูเหมือนข้าจะไม่เคยพูดถึงมารดาบังเกิดเกล้าของข้าให้เจ้าฟังเลย"

อาเวยช้อนตาขึ้นมองเขา นึกถึงสิ่งที่ตัวเองเพิ่งพูดกับจางอิงเมื่อครู่ ประกอบกับตำแหน่งที่เสิ่นหลินอวี้ยืนอยู่ในตอนนั้น จึงกล่าวชมอย่างยอมจำนน "หูตาท่านอ๋องช่างไวเสียจริง"

อันที่จริง แม้ว่าโสตประสาทของเสิ่นหลินอวี้จะดีเยี่ยมเพียงใด ก็ไม่มีทางได้ยินสิ่งที่พวกนางพูดกันในตอนนั้นได้

เพียงแต่เขาเชี่ยวชาญการอ่านปาก และมุมนั้นก็บังเอิญมองเห็นรูปปากของอาเวยพอดี