บทที่ 149 สองแม่ลูกคู่นี้ช่างไม่ประสงค์ดีเอาเสียเลย!

บทที่ 149 สองแม่ลูกคู่นี้ช่างไม่ประสงค์ดีเอาเสียเลย!

จางอิงไม่ตอบ

ทว่าไม่ได้ดูเหมือนจะระวังตัว เพียงแต่จู่ๆ ถูกถามขึ้นมา ทำให้นางไม่รู้จะตอบอย่างไรดี

แม้ว่าประโยคแรกของคำถามที่ว่า "จากไปตอนอายุเท่าใด" จะตอบได้ง่ายมากก็ตาม

ลู่เนี่ยนไม่ได้เร่งเร้านาง เพียงแต่รินชาเย็นให้หล่อนอีกหนึ่งถ้วย

นอกหน้าต่าง การเชิดสิงโตยังคงคึกคักอย่างยิ่ง ฝูงชนส่งเสียงโห่ร้องยินดีเป็นระยะ จู่ๆ คล้ายกับว่าสิงโตตัวนั้นคว้าของมงคลได้แล้ว เสียงโห่ร้องก็ดังสนั่นหวั่นไหว ดึงสติของจางอิงกลับมา

ลู่เนี่ยนจิบชาอึกหนึ่ง ก่อนจะถามซ้ำอีกครั้ง "ตอนนั้น เจ้าอายุเท่าใด"

"ครึ่งขวบกระมัง" จางอิงพึมพำ นางรู้สึกไม่เป็นธรรมชาติเท่าใดนัก จึงได้แต่ยกมือขึ้นทัดปอยผมข้างหูเพื่อกลบเกลื่อน

ทั้งที่เส้นผมของนางถูกหวีไว้เรียบร้อยดีมาตลอด ไม่มีปอยผมหลุดลุ่ยลงมาเลยแม้แต่น้อย

ลู่เนี่ยนพยักหน้าอย่างกระจ่างแจ้ง "แค่ครึ่งขวบหรือ เช่นนั้นวาสนาแม่ลูกของพวกเจ้าก็ช่างตื้นเขินนัก การที่เจ้าจะจำนางไม่ได้ก็เป็นเรื่องมีเหตุผล"