บทที่ 147 ข้าเป็นแม่ม่ายยังต้องการชื่อเสียงอะไรอีก

บทที่ 147 ข้าเป็นแม่ม่ายยังต้องการชื่อเสียงอะไรอีก?

บ่ายฤดูร้อน เสียงจักจั่นร้องหนวกหู

ฮูหยินอันกั๋วกงถามว่า "แต่งภรรยาใหม่อะไรกัน?"

ฮูหยินเฉิงกั๋วกงคิดว่านางแกล้งโง่ จึงยิ้มแล้วตอบว่า "ก็กับบุตรสาวของติ้งซีโหวที่ชื่อลู่เนี่ยน ใช่ไหมล่ะ?"

เสียงจักจั่นดังก้องยิ่งขึ้น

ท่ามกลางเสียงอื้ออึงจนหูอื้อ ฮูหยินอันกั๋วกงมองฮูหยินเฉิงกั๋วกงที่มาซักไซ้ไล่เลียงนางด้วยความไม่อยากเชื่อ

"เสียงจักจั่นนี่ทำเอาข้าหูอื้อไปหมดแล้ว" นางกระตุกมุมปากแล้วถาม "เจ้าพูดอีกทีสิ ข้าเหมือนจะได้ยินเรื่องคอขาดบาดตายอะไรสักอย่าง"

ฮูหยินเฉิงกั๋วกงขยับเข้ามาใกล้จนแทบจะชิดใบหูของอีกฝ่าย "ข้าบอกว่า ทำไมหลานชายของเจ้าถึงได้ไปจับคู่กับลู่เนี่ยนได้ล่ะ?"

"ข่าวนี้หลุดมาจากบ้านไหน?" ฮูหยินอันกั๋วกงรีบถาม

ฮูหยินเฉิงกั๋วกงไม่เชื่อลูกไม้นี้ นางแอบนินทาในใจไปสองประโยค ก่อนจะเอ่ยปาก "หลานสะใภ้ด่วนจากไป ซ้ำยังไม่มีลูกเต้าสืบสกุลทิ้งไว้สักคน หลานชายเจ้าสมควรจะแต่งภรรยาใหม่จริงๆ นั่นแหละ