บทที่ 146 เขาประเมินลู่เนี่ยนต่ำไปเสียแล้ว

บทที่ 146 เขาประเมินลู่เนี่ยนต่ำไปเสียแล้ว

ลู่เนี่ยนจงใจ

จางเจิ้นหลี่รู้ข้อนี้ดี

หาเรื่องขยายความ เรื่องเล็กน้อยนางก็ทำให้เป็นเรื่องใหญ่ได้ ขอเพียงมีจุดให้ลงมือ ต่อให้เป็นเรื่องขี้ปะติ๋วแค่ไหน นางก็สามารถทำให้กลายเป็นเรื่องใหญ่โตได้

จางเจิ้นหลี่ไม่อยากทิ้งร่องรอยแบบอักษรกายทองคำไว้ให้คนอื่นนำไปสังเกตและศึกษา แต่ลู่เนี่ยนกลับหาเหตุผลสารพัดมายัดพู่กันใส่มือเขาจนได้

พลาดท่าเสียแล้ว

จางเจิ้นหลี่คิด

กว่างเค่อไหลเป็นถิ่นของลู่เนี่ยน เขาอยู่ที่นี่ย่อมสูญเสียความได้เปรียบไปโดยปริยาย

หากอยู่ที่ศาลต้าหลี่ คงไม่มีคนโง่เง่าหน้าไหนกล้ายัดพู่กันใส่มือเขาเป็นแน่

ลู่เนี่ยนได้ใจ