บทที่ 145 ใต้เท้าจางช่างเกรงใจยิ่งนัก

บทที่ 145 ใต้เท้าจางช่างเกรงใจยิ่งนัก

ขณะเดินผ่านสวน เสียงแมลงร้องระงมไม่ขาดสายในความมืด

ช่างหนวกหูเสียจริง

จางเจิ้นหลี่ยกมือขึ้นจับหลังคอ อยากจะปลดคอเสื้อที่ติดกระดุมไว้อย่างมิดชิดเรียบร้อยให้หลวมขึ้นสักหน่อย แต่ด้วยความเคยชินจึงล้มเลิกความตั้งใจไป

ผู้ดูแลวิ่งเหยาะๆ เข้ามา เอ่ยอย่างนอบน้อมว่า "ท่านกั๋วกงรอท่านอยู่ในห้องหนังสือขอรับ"

จางเจิ้นหลี่เอ่ยตอบตามมารยาทว่า "ลำบากแล้ว"

เมื่อเข้าไปในห้องหนังสือ เขาก็เห็นอันกั๋วกงกำลังถือพู่กันฝึกคัดลายมือ

จางเจิ้นหลี่คารวะแล้วไปยืนอยู่ข้างๆ

เมื่ออันกั๋วกงเขียนแผ่นนั้นจบก็เอ่ยถามจางเจิ้นหลี่อย่างจริงจัง "เป็นอย่างไรบ้าง?"

เห็นจางเจิ้นหลี่มีท่าทีครุ่นคิด เขาก็พูดต่อ "คำประจบสอพลอนั้นข้าได้ยินจากข้างนอกมามากพอแล้ว เจ้าพูดความจริงมาเถิด"