บทที่ 144 ขอเพียงมีหมากมากพอ ภูเขาเขียวย่อมยังคงอยู่

บทที่ 144 ขอเพียงมีหมากมากพอ ภูเขาเขียวย่อมยังคงอยู่

“ลายมือของใต้เท้าจาง ยอดเยี่ยมมากจริงๆ”

เมื่อได้ยินเสียง จางเจิ้นหลี่ก็ดึงสติกลับมา มองไปที่เสิ่นหลินอวี้ที่อยู่ข้างๆ อยากจะจับสังเกตจากสีหน้าของเขาว่า คำชมนี้เป็นเพียงการชมส่งเดช หรือว่ามีความนัยแอบแฝงกันแน่

เสิ่นหลินอวี้ทำราวกับไม่รู้ว่าจางเจิ้นหลี่กำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ เปลี่ยนท่าทีแหกคอกที่ไม่ยอมผ่อนปรนเพื่อรักษาสันติภาพในตอนแรก มาเป็นเอ่ยปากชมอย่างเป็นเรื่องเป็นราว ท่าทางราวกับคนคุ้นเคยที่เดินอยู่ในแวดวงขุนนางและปรับตัวเข้ากับการยกยอสรรเสริญได้อย่างดีเยี่ยม

จางเจิ้นหลี่จึงต้องกล่าวว่า “ท่านอ๋องยกย่องเกินไปแล้ว”

“ฮูหยินอันกั๋วกงเสนอชื่อคนเก่งโดยไม่หลีกเลี่ยงสายเลือด ก็เพราะใต้เท้าจางมีความสามารถถึงเพียงนี้จริงๆ” เสิ่นหลินอวี้ยิ้ม “ใต้เท้าจาง คืนนี้พอกลับไปแล้ว ต้องรีบนำสมุดคัดลายมือไปส่งที่จวนองค์หญิงใหญ่โดยเร็วนะ

ท่านแม่ของข้าตั้งใจตระเตรียมสิ่งที่ดีที่สุดให้เสด็จยาย หากใต้เท้าจางเอาแต่ซ่อนเร้นไม่ยอมแสดงฝีมือ นางจะไม่พอใจเอาได้”

จางเจิ้นหลี่ถ่อมตนสองสามประโยคแล้วรับคำ

ราตรีมืดมิดลงแล้ว

ทางฝั่งของพวกเขาเก็บโต๊ะกันแล้ว แต่ด้านหน้าก็ยังคงค้าขายรุ่งเรืองอยู่