บทที่ 143 ท่านน้าก็มีประโยชน์กับเขาบ้างเหมือนกัน

บทที่ 143 ท่านน้าก็มีประโยชน์กับเขาบ้างเหมือนกัน

จางเจิ้นหลี่หลุบตามองพู่กันในมือ

ต้องยอมรับว่า นี่ไม่ค่อยเหมือนกับที่เขาคิดไว้เท่าไหร่นัก

จากสมุดคัดลายมือที่เป็นจุดเริ่มต้น เขาสามารถอธิบายถึงปลายพู่กัน โครงสร้าง และน้ำหนักได้ ซึ่งเรื่องเหล่านี้เป็นสิ่งที่เขาถนัดอยู่แล้ว ถึงแม้จะจำเป็นต้องซ่อนความสามารถที่แท้จริงไว้ การพูดอธิบายตื้น ๆ สักสองสามประโยคก็เพียงพอที่จะรับมือกับฮูหยินลู่ที่เป็น “คนนอกวงการ” ได้

เวลาที่จำกัด เดิมทีก็เป็นไปไม่ได้ที่จะอธิบายยืดยาว เลี่ยงตอบอย่างฉลาดสักหน่อย แล้วหลังจากนั้นค่อยหาเหตุผลไปพูดคุยเรื่องอื่น ก็ไม่ถือว่ากะทันหันจนเกินไป

แต่ไม่ว่าจะพูดอย่างไร จางเจิ้นหลี่ก็ไม่มีความคิดที่จะจับพู่กันขึ้นมาตั้งแต่แรก

ทว่าลู่เนี่ยนกลับไม่เล่นตามกฎเกณฑ์

เรื่องนี้ทำให้จางเจิ้นหลี่ที่ชอบเตรียมพร้อมสำหรับทุกเรื่องรู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก

“ท่าน...” จางเจิ้นหลี่ขมวดคิ้ว วางพู่กันลงบนที่วางพู่กันเคลือบสีเขียวอมฟ้า อยากจะดึงความได้เปรียบกลับมาอยู่ในมือของตน “ถึงจะเป็นการคัดลอก ก็ต้องสังเกตก่อน”

ลู่เนี่ยนถามว่า “ใต้เท้าจางไม่เขียนหรือ?”