บทที่ 142 ท่านเก่งนัก ท่านก็เขียนสิ!

บทที่ 142 ท่านเก่งนัก ท่านก็เขียนสิ!

อันกั๋วกงก้าวเข้ามาในห้อง ก็เห็นฮูหยินอันกั๋วกงกับจางอิงกำลังนั่งคุยกันอย่างสนิทสนม

รอยยิ้มบนใบหน้าของจางอิงเด่นชัดนัก พอเห็นเขาพานพบกลับมา นางก็รีบลุกขึ้นทักทายทันที

ฮูหยินอันกั๋วกงไม่ได้ลุกขึ้น เพียงแต่เอ่ยเรียก “ท่านกั๋วกง”

อันกั๋วกงพยักหน้าให้ทั้งสองคน

เหน็ดเหนื่อยในราชสำนักมาทั้งวัน กลับมาบ้านเห็นเรือนหลังสงบร่มเย็น ภรรยาและบุตรสาวปรองดองกัน ก็นับเป็นเรื่องที่ทำให้สบายใจได้เรื่องหนึ่ง

จริงอยู่ที่สตรีสกุลหานผู้นี้มีข้อบกพร่องอยู่ไม่น้อย แต่ในเรื่องการดูแลบุตรธิดา อันกั๋วกงก็หาข้อติจากนางไม่ได้เลย

โดยเฉพาะเมื่ออายุมากขึ้น เพียงข้อดีเรื่องความ “มั่นคง” ข้อเดียวนี้ก็เอาชนะข้ออื่นได้มากมาย และยังทำให้เขายิ่งมองภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากผู้นี้เจริญหูเจริญตายิ่งขึ้น

“สองแม่ลูกคุยเรื่องอะไรกันถึงได้ดีอกดีใจปานนี้?” อันกั๋วกงเอ่ยถามอย่างนึกสนุกอยากมีส่วนร่วม

จางอิงตอบด้วยความปีติยินดีว่า “วันนี้ท่านแม่ไปเดินเล่นเป็นเพื่อนองค์หญิงใหญ่เฉิงผิงที่วัดเซี่ยงกั๋วมาเจ้าค่ะ ได้ฟังองค์หญิงใหญ่ปรึกษาหารือเรื่องการจัดพิธีพุทธบูชาสายน้ำและแผ่นดินกับใต้เท้าจากกรมพิธีการและท่านเจ้าอาวาส แล้วท่านแม่ยังได้เสนอแนะความคิดเห็นไปด้วยเจ้าค่ะ”