บทที่ 141 ความกตัญญูของจวนโหวพวกท่านน่ะสิ

บทที่ 141 ความกตัญญูของจวนโหวพวกท่านน่ะสิ

หลังจากกินแตงเย็นติดกันสามชิ้น ความร้อนรุ่มในใจของโหวติ้งซีที่เกิดจากการรีบเร่งเดินทางเมื่อช่วงสายจึงค่อยทุเลาลง

เมื่อเช็ดปากเสร็จ เขาก็มองลู่เนี่ยนกับอาเวยแล้วเอ่ยว่า “เดือนหน้าเป็นวันคล้ายวันประสูติครบรอบเจ็ดสิบชันษาของไทเฮา องค์หญิงใหญ่เฉิงผิงทูลเสนอต่อฝ่าบาทว่าอยากจะจัดพิธีพุทธบูชาสายน้ำและแผ่นดินที่วัดเซี่ยงกั๋ว ฝ่าบาทก็นำเรื่องนี้มาตรัสในที่ประชุมเช้า เพื่อรับฟังการจัดการและความคิดเห็นจากฝ่ายต่าง ๆ”

เมื่อราชวงศ์จะจัดงาน ย่อมต้องมีแค่คนขยับริมฝีปาก แต่มีคนอีกมากที่ต้องวิ่งวุ่นจัดการทั้งหน้าและหลัง

ลู่เนี่ยนฟังแล้วก็สงสัย “แม้วัดเซี่ยงกั๋วจะเป็นวัดที่ราชสำนักสร้างขึ้นตั้งแต่แรก แต่ปัจจุบันเทียบกับสมัยก่อนไม่ได้แล้ว ช่วงหลายสิบปีมานี้ก็ไม่มีการจัดพิธีกรรมหลวงอีกเลยไม่ใช่หรือ?”

“ครั้งล่าสุดก็เมื่อห้าสิบปีก่อน เจ้าคงไม่รู้หรอก” โหวติ้งซีตอบ

“วัดหลวงอีกแห่งในเมืองหลวงก็ตั้งอยู่บนยอดเขาตะวันตก จะว่าไกลก็ไม่ไกลเท่าไรนัก” อาเวยกล่าวจบ ก็ตั้งข้อสงสัย “แล้วเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับวิถีอักษรล่ะเจ้าคะ? วัดเซี่ยงกั๋วก็ไม่ได้มีป่าป้ายศิลาจารึกอะไรเสียหน่อย”

“ไทเฮาโปรดปรานการเขียนอักษร” โหวติ้งซีไขข้อข้องใจ “พิธีพุทธบูชาสายน้ำและแผ่นดินนี้ ไม่เพียงแต่เป็นพิธีกรรมหลวงเท่านั้น แต่ยังมีความหมายในการรวบรวมสุดยอดฝีมือจากทุกสำนักด้วย