บทที่ 130 ข้าก็ชื่ออาเวย จินซูเวย

บทที่ 130 ข้าก็ชื่ออาเวย จินซูเวย

มือของโหวติ้งซีกดแน่นอยู่บนโถกระเบื้อง

มีเพียงการออกแรงเช่นนี้ จึงจะควบคุมนิ้วมือทั้งสิบไม่ให้สั่นเทาได้

เขาแหงนหน้าขึ้น หวังจะกลั้นน้ำตาให้ไหลกลับไป พลันนึกขึ้นได้ว่าตนเองมือหนัก จึงรีบคลายมือออก

เกรงว่าโถกระเบื้องนี้จะทนแรงของเขาไม่ไหว

อาเวยอายุเท่าไหร่กันเชียว...

ตอนที่จากไป คำนวณดูแล้วก็ต้องอายุน้อยกว่าอาเวยที่มีชีวิตอยู่ตอนนี้อย่างแน่นอน

เด็กที่ยังเล็กถึงเพียงนั้น กลับกลายเป็นเถ้ากระดูกโถเล็ก ๆ เพียงเท่านี้

โหวติ้งซีไม่กล้าออกแรงอีก เขาเพียงลูบคลำโถอย่างระมัดระวัง พยายามปรับอารมณ์ของตนเองอย่างสุดความสามารถ ก่อนประคองโถกระเบื้องกลับไปวางบนโต๊ะบูชาด้วยสองมือ

จากนั้น เขาก็นั่งลงบนเก้าอี้ บอกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้ใจเย็นลง