บทที่ 129 ข้าขอเปิดโถกระเบื้องดูสักตาได้หรือไม่

บทที่ 129 ข้าขอเปิดโถกระเบื้องดูสักตาได้หรือไม่?

เสียงร้องไห้เปรียบเสมือนมีด กรีดแทงจนหัวใจคนฟังหลั่งเลือด

น้ำตาของอาเวยร่วงหล่นเป็นสาย

นางไม่ได้เข้าไปปลอบลู่เนี่ยน ทำเพียงแค่นั่งยองๆ อยู่ไม่ไกล และมองดูอย่างเงียบๆ

ในลานเรือน เหวินมามาก็ปาดน้ำตาบนใบหน้าเช่นกัน สายตาจับจ้องไปที่ลู่จวิ้นซึ่งกำลังร้องไห้จนตัวโยน และซางซื่อที่คอยร้องไห้เป็นเพื่อน

"ฮูหยินซื่อจื่อ" เสียงของเหวินมามาแหบพร่าอย่างหนัก "ท่านพยุงซื่อจื่อกลับไปพักผ่อนก่อนเถิดเจ้าค่ะ"

ซางซื่อไม่ได้ตอบรับ สายตาทอดมองไปทางห้องหลัก เครื่องเรือนบดบังสายตาเล็กน้อย นางจึงมองเห็นเพียงชายเสื้อของลู่เนี่ยน แต่ท่าทางอันเจ็บปวดนั้นใครๆ ก็สามารถสัมผัสได้

เหวินมามาหันกลับไปมองตามสายตาของนาง แล้วเกลี้ยกล่อมอีกครั้ง "กูฮูหยินร้องไห้ออกมาได้ คิดว่าวันนี้คงจะไม่ถือดาบไปฟันใครอีกแล้ว หากมีสถานการณ์ใด บ่าวค่อยส่งคนไปแจ้งเจ้าค่ะ"

ซางซื่อจึงพยักหน้า โน้มตัวลงไปเกลี้ยกล่อมลู่จวิ้น "กลับกันก่อนเถิด"

ลู่จวิ้นคล้ายกับไม่ได้ยิน