บทที่ 128 ข้าอยากจะมองนาง ข้าอยากจะกอดนาง

บทที่ 128 ข้าอยากจะมองนาง ข้าอยากจะกอดนาง

เสิ่นหลินอวี้รู้เพียงว่าอาการป่วยของฮูหยินลู่คือ "โรคเสียสติ"

แม้จะไม่ได้สืบสาวราวเรื่องอย่างละเอียด แต่เขาเคยเห็นนิ้วมือที่ได้รับบาดเจ็บของแม่นางอวี๋ และรู้ว่าติ้งซีโหวได้เชิญหมอหลวงที่พอจะเชิญมาได้มาตรวจดูจนหมดแล้ว

นี่คือโรคทางใจ

เมื่อเทียบกับบาดแผลภายนอกที่เนื้อเปิดหนังปริ หรือโรคภายในอย่างอาการไอและปวดกระเพาะแล้ว โรคทางใจไม่ได้ตรงไปตรงมาเช่นนั้น แต่มันคือมีดทื่อๆ ที่คอยเฉือนเนื้อ ทำให้คนเรายากจะป้องกัน

ใครๆ ต่างก็พูดว่าโรคทางใจต้องรักษาด้วยยาทางใจ เหตุผลข้อนี้ใครก็เข้าใจ แต่หากยารักษาใจที่ตรงกับโรคนั้นหาได้ง่ายดายปานนั้น แล้วจะยังปล่อยให้ยืดเยื้อมานานหลายปี เป็นสิบๆ ปีได้อย่างไร?

"เมฆหมอกอันมืดมิดที่แม่นางอวี๋พูดถึง หมายถึงเฉินซื่อหรือ?" เสิ่นหลินอวี้ถาม

อาเวยนั่งลง ตอบอย่างแบ่งรับแบ่งสู้ "ก็ถือว่าใช่"

เฉินซื่อ ตระกูลอวี๋ ทว่าเมฆหมอกก้อนใหญ่ที่สุดและไม่มีวันปัดเป่าให้หายไปได้ตลอดกาล ก็คือความตายของอวี๋หรูเวย

ความมืดมิดจุดนั้นยังคงหยุดนิ่งอยู่ที่เดิม ไม่แตกสลายหายไป มีเพียงต้อง "ก้าวออกมา" เท่านั้น