บทที่ 126 ข้าสู้เจ้าไม่ได้ สู้ไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

บทที่ 126 ข้าสู้เจ้าไม่ได้ สู้ไม่ได้เลยแม้แต่น้อย

รถม้าแล่นไปตามถนนยาว

เสียงจากภายนอกดังทะลุตัวรถเข้ามา เสียงอึกทึกครึกโครม เสียงจอแจ เสียงวิพากษ์วิจารณ์ เสียงร้องขายของ

ค่อยๆ เลือนหายไปทีละน้อย

ด้านนอกรถเงียบลงมาก เหลือเพียงเสียงล้อรถบดไปตามพื้นถนน

หัวใจที่สับสนวุ่นวายของเฉินซื่อก็ค่อยๆ เย็นเยียบลงตามความเปลี่ยนแปลงตลอดเส้นทางนี้ ราวกับว่าถูกกรีดเป็นรอยแผล เลือดเนื้อและพลังชีวิตที่อยู่ภายในร่างกายทะลักออกมาตามรอยแผลนั้น และค่อยๆ แห้งเหือดไปทีละน้อย

วินาทีนี้ ยิ่งทำให้เฉินซื่อสัมผัสได้อย่างถ่องแท้ว่าจุดจบที่แท้จริงกำลังรอคอยนางอยู่ มากกว่าตอนที่เห็นคนตระกูลเฉินถูกจับกุมไปที่หน้าจวนไท่เป่าเสียอีก

สายตาจับจ้องไปยังลู่เนี่ยน ดวงตาที่ขุ่นมัวของเฉินซื่อมองดูนาง

นางคิดว่าตนเองคงจะโกรธแค้นจนแทบคลั่ง คงจะไม่ยินยอมและเดือดดาล แต่บางทีอาจเป็นเพราะเรี่ยวแรงเหือดหาย อารมณ์เหล่านั้นจึงไม่ผุดขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย

ดังนั้น เฉินซื่อจึงคิดในใจว่า ตายก็ตายสิ