เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย PhungNor
บทที่ 125 งิ้วฉากนี้สนุกหรือไม่?
ภายในห้องหนังสือตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ
เสียงตรวจค้นอึกทึกครึกโครมดังมาจากห้องปีกซ้ายขวา
เสิ่นหลินอวี้เคยกำชับไว้ว่าอย่าทำลายข้าวของส่งเดช แต่เสียงเคลื่อนย้ายเฟอร์นิเจอร์และรื้อค้นตู้หีบก็ยังคงดังไม่เบา ลอยเข้ามาให้ได้ยินเป็นระยะ
ท่ามกลางเสียงจอแจเหล่านี้ ไท่เป่าเฉินยังคงรักษาสีหน้าไว้ได้ โดยไม่แสดงทีท่าว่าจะยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว
เขารู้ดี
เขาก้าวไปข้างหน้าไม่ได้แล้ว แต่หากถอยหลังเพียงก้าวเดียว นั่นคือขุมนรกเหวลึก
ต่อให้ไม่ถอยไม่ยอม ก็คงไม่อาจเรียกร้องความเห็นใจจากจวิ้นอ๋องได้ แต่เขาจะไม่ยอมก้มหัวให้
“ท่านอ๋อง” ไท่เป่าเฉินเอ่ยเสียงต่ำ “ข้อหาที่ยัดเยียดให้ ไยต้องกลัวว่าจะไร้ข้ออ้าง?
หรือว่าท่านอ๋องรู้ตัวว่า สิ่งที่สำนักเจิ้นฝู่มีอยู่ในมือ ซึ่งก็คือสิ่งที่เรียกกันว่าหลักฐานเอาผิดข้าและตระกูลเฉินนั้น มันไม่เพียงพอที่จะโค่นล้มข้าลงได้ จึงต้องใช้เรื่องคุณไสยมาปูทางเสริม?