บทที่ 122 นี่ก็คือการเพิ่มน้ำหนักหมากเช่นกัน

บทที่ 122 นี่ก็คือการเพิ่มน้ำหนักหมากเช่นกัน

วันนี้ลมพัดเอื่อย

แสงแดดสาดส่องลงมาในลานเรือนตรงๆ นับว่าเป็นบรรยากาศฤดูใบไม้ผลิที่งดงาม

เสียงเตรียมอาหารจากห้องครัวที่ไม่ไกลนักดังก้องไม่ขาดสาย ช่วยเติมเต็มกลิ่นอายแห่งชีวิตทางโลกให้ผสมผสานเข้ากับความงดงามนี้ เมื่อรวมกันแล้ว กลับทำให้คนรู้สึกแปลกๆ ว่าจะก้าวเดินหน้าหรือถอยหลังก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยถูกต้องนัก

หลังจากเงียบไปพักหนึ่ง เสิ่นหลินอวี้ก็เอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง "เช่นนั้นในมุมมองของคุณหนูอวี๋ ทางการจะสามารถหาตัวเฉินมู่พบหรือไม่?"

อาเวยยกมือขึ้นจับกาน้ำชา รินชาเพิ่มลงในถ้วยสองใบที่ว่างเปล่าแล้ว

มองผ่านไอความร้อนที่ลอยกรุ่น นางปรายตามองเสิ่นหลินอวี้แวบหนึ่ง น้ำเสียงไม่หนักไม่เบา "ข้าคิดว่า หาไม่พบเจ้าค่ะ"

ชานเมืองฝั่งตะวันตกของเมืองหลวงเต็มไปด้วยภูเขาสลับซับซ้อน ทางหลวง ทางภูเขา ทางสายรอง มีนับไม่ถ้วน

การที่เฉินมู่เดินไปถึงที่นั่นได้ เป็นเพราะคำพูดไม่กี่ประโยคของฮูหยินเวิง

แต่ถึงแม้จะรู้ว่าเฉินมู่เคยเดินเลียบแม่น้ำไป แต่บริเวณนั้นก็ยาวเหยียดเหลือเกิน ต่อให้เดินวนริมแม่น้ำสักเจ็ดวันเจ็ดคืน ก็ไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วคนผู้นั้นไปสิ้นสุดที่ใด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสายน้ำที่กลบเกลื่อนร่องรอยการลงมือ หรือหลุมดินลึกในป่าทึบนั่นเลย