บทที่ 121 นางก็เคยได้รับ พระมหากรุณาธิคุณ สาดส่อง

บทที่ 121 นางก็เคยได้รับ "พระมหากรุณาธิคุณ" สาดส่อง

ภายในตระกูลเฉินกำลังวุ่นวายอย่างหนัก

หลายวันก่อน ตระกูลเฉินเปรียบเสมือนน้ำในหม้อบนเตาไฟ ไฟรุมอยู่ตลอดเวลา ผิวน้ำดูเหมือนมีเพียงฟองอากาศเล็กๆ แต่ความจริงใกล้จะเดือดเต็มทีแล้ว

การหายตัวไปของเฉินมู่เป็นดั่งฟืนท่อนสุดท้ายที่เติมลงในเตานี้

อี๋เหนียงของเขาร้องห่มร้องไห้คร่ำครวญแทบขาดใจเพื่อตามหาคน มองว่าทุกคนล้วนเป็นฆาตกรที่ทำให้ลูกชายของนางหายตัวไป

ผ่านการอาละวาดหลายครั้ง ผิวน้ำก็เดือดพล่าน ส่งเสียงดังปุดๆ

หม้อน้ำร้อนใบนั้นถูกมือที่มองไม่เห็นยกขึ้นมา แล้วสาดรดลงบนตัวคนตระกูลเฉินจนผิวหนังแดงเถือกและลอกหลุด

ฮูหยินไท่เป่าผู้เอาแต่สวดมนต์ไหว้พระมาตลอดทั้งวันไม่อาจระงับโทสะได้อีกต่อไป เมื่ออี๋เหนียงผู้นั้นยังคงร้องห่มร้องไห้และสั่งให้คนออกไปตามหาลูก ฮูหยินจึงสะบัดมือปาสร้อยประคำพระใส่

ลูกประคำกระแทกเข้าที่หัวของอี๋เหนียงอย่างจัง

ลูกปัดที่ทำจากไม้จันทน์หอม เวลาปาใส่คนย่อมไม่ทำให้เจ็บปวดอะไรนัก แต่การจู่โจมกะทันหันทำให้อี๋เหนียงผู้นั้นชะงักงันไป