บทที่ 123 เช่นนั้นก็ถือเสียว่าข้ามาคลายข้อสงสัยให้ไท่เป่าก็แล้วกัน

บทที่ 123 เช่นนั้นก็ถือเสียว่าข้ามาคลายข้อสงสัยให้ไท่เป่าก็แล้วกัน

จู่ๆ สายลมก็พัดมาวูบหนึ่ง

กลีบดอกซิ่งที่ตากไว้บนชั้นไม้ปลิวว่อนตามแรงลม มีสองสามกลีบลอยผ่านหน้าอาเวยไป และมีกลีบหนึ่งหมุนวนร่วงหล่นลงมาติดอยู่บนเส้นผม

ลมมาแล้วก็ไป หลงเหลือเพียงกลีบดอกไม้ที่ปลิวจัดกระจายไว้เป็นหลักฐาน

อาเวยมีสีหน้าเสียดาย นางจัดแจงกลีบดอกไม้ในกระด้งให้เรียบอีกครั้ง พลางถอนหายใจ "เสียของไปนิดหน่อย"

เสิ่นหลินอวี้หยิบกลีบดอกไม้ที่ร่วงอยู่บนโต๊ะหินขึ้นมา ใช้นิ้วมือบดคลึงเบาๆ

"คุณหนูอวี๋เคยบอกว่า เจ้าฆ่าไก่เป็น ไม่ได้แปลว่าเจ้าฆ่าคนเป็น" หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เสิ่นหลินอวี้ก็เอ่ยปาก "ดูจากท่วงท่ากิริยาของเจ้า ข้าก็รู้ว่าเจ้าไม่เคยฝึกวรยุทธ์"

"ข้าไม่เคยพบมารดาของเจ้า แต่ข้ารู้ว่าโหวติ้งซีไม่ได้สอนวรยุทธ์ให้ลูกๆ คิดว่ามารดาของเจ้าก็คงไม่เป็นวรยุทธ์เช่นกัน"

"มามาที่อยู่ข้างกายเจ้า ดูจากรูปร่างที่สูงใหญ่แข็งแรง ตอนที่สั่งสอนลู่จื้อก่อนหน้านี้ก็พอจะเห็นได้ว่านางมีพละกำลัง และรู้จักใช้ชั้นเชิง"

"แต่คุณหนูอวี๋... บัณฑิตที่ไร้เรี่ยวแรงจะจับไก่น่ะรับมือได้ง่ายก็จริง แต่หากต้องเผชิญหน้ากับบุรุษที่สูงใหญ่พอๆ กัน พวกเจ้าไม่เพียงจะไม่ได้เปรียบ ซ้ำร้ายอาจจะเสียเปรียบด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการต้องเผชิญหน้ากับผู้ที่มีวรยุทธ์ติดตัวเลย"