บทที่ 120 วันนี้เจ้าต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย!

บทที่ 120 วันนี้เจ้าต้องตายอย่างไม่ต้องสงสัย!

ทำไมกัน?

ท่านปู่ถามเขาหลายครั้งว่าทำไม แต่เฉินมู่ไม่กล้าตอบสักคำ

ความคิดของเขาล่องลอยกลับไปที่กว่างเค่อไหลในคืนนั้นอย่างควบคุมไม่ได้

เขาจำอาหารโต๊ะนั้นได้ จำเหล้าที่ดื่มเข้าไปได้ และยังจำคนที่สอบถามเรื่องของเผิงลู่ภายใต้แสงตะเกียงน้ำมันที่สั่นไหวได้

เพียงแต่ ไม่ว่าเฉินมู่จะพยายามนึกอย่างไร เขาก็นึกไม่ออกว่าตอนนั้นแม่นางอวี๋มีสีหน้าเช่นไร

สิ่งที่กรีดผ่าความสับสนมึนงงนั้นคือเสียงจอกสุราที่ตกแตกกระจายบนพื้น

เขาคล้ายกับได้ยินเสียงกระเบื้องแตกนั้นอีกครั้ง มันระเบิดดังจนเขาแทบจะกระโดดขึ้นจากพื้น

เฉินมู่มั่นใจแล้วว่า แม่นางอวี๋นั่นแหละที่เป็นคนทำร้ายเขา!

ทำไมกัน?