บทที่ 117 ตอนนี้เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าจะเอาคุณธรรมตอบแทนความแค้นหรือ

บทที่ 117 ตอนนี้เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าจะเอาคุณธรรมตอบแทนความแค้นหรือ?

เฉินมู่ตื่นสาย

เมื่อคืนเขาดื่มสุรามากไป ทั้งยังตากลม ศีรษะจึงปวดตื้ออย่างหนัก

ตอนเที่ยง เขาถูกเรียกไปที่ห้องหนังสือ

ไท่เป่าเฉินตั้งใจกลับจวนมารับมื้อกลางวัน และถือโอกาสถามไถ่อาการของเฉินมู่ “เหตุใดถึงดื่มมากนัก? ข้างหน้ายังมีการสอบเตี้ยนซื่อ ลืมแล้วหรือ?”

เฉินมู่รีบตอบ “เป็นความผิดของหลานเองขอรับ”

เขายอมรับผิดรวดเร็ว ไท่เป่าเฉินจึงหมดอารมณ์จะพร่ำสอน เพียงถามว่า “เมื่อคืนไปดื่มที่กว่างเค่อไหล? เจ้ากับเด็กสาวคนนั้น...”

ระหว่างพูด ไท่เป่าเฉินสังเกตได้อย่างเฉียบไวว่าแววตาของเฉินมู่หลบวูบหนึ่ง เขาจึงขมวดคิ้ว

“เป็นอะไร?” เขาถาม “เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

“ไม่มี!” เฉินมู่เหมือนนกหวาดคันธนู รีบปฏิเสธทันที “ไม่มีอะไรเกิดขึ้นขอรับ!”