บทที่ 118 เหตุใดท่านจึงใจจืดใจดำได้ถึงเพียงนี้

บทที่ 118 เหตุใดท่านจึงใจจืดใจดำได้ถึงเพียงนี้?

นั่นคือผ้าเช็ดหน้าสีแดงสดผืนหนึ่ง

ไม่มีลวดลายปัก มีเพียงสีแดงสดที่ย้อมไว้อย่างสม่ำเสมอและร้อนแรง

เฉินหลางจ้องมองมันอย่างเหม่อลอย ชั่วขณะหนึ่ง นางรู้สึกถึงความไร้สาระราวกับได้เกิดใหม่ในอีกภพชาติ

ในปีที่นางเกิดมา ท่านปู่ได้เป็นถึงไท่เป่า นางถูกท่านปู่ท่านย่ามองว่าเป็นเด็กผู้มีบุญพาวาสนาส่ง ทั้งยังเป็นหลานสาวเพียงคนเดียว เรียกได้ว่าเกิดมาท่ามกลางกองเงินกองทอง

ความพลิกผันครั้งแรกในชีวิตเกิดขึ้นในตอนที่ท่านปู่รับเฉินมู่เข้ามา

มารดาของนางล้มป่วย ท่านย่าต้องแบกรับความกดดันเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว แต่ถึงกระนั้น เรื่องอาหารการกินและเครื่องแต่งกายของพวกเขาก็ยังคงหรูหราฟู่ฟ่า

โดยเฉพาะเฉินหลาง นางรักสวยรักงามมาตั้งแต่เด็ก ชอบเสื้อผ้าสีสันสดใส

พี่ชายคนโตบอกว่า ระหว่างที่มารดาล้มป่วย พวกเขาควรจะสำรวมให้มากขึ้น

แต่เฉินหลางกลับเถียงว่า ยิ่งเจ็บป่วยก็ยิ่งต้องการความงดงามที่มีสีสันเหล่านี้