บทที่ 115 ครอบครัวนั้นกลับคิดจะแว้งกัด

บทที่ 115 ครอบครัวนั้นกลับคิดจะแว้งกัด

ในห้องส่วนตัว บรรยากาศหนักอึ้ง

อาเวยประคองถ้วยชาโดยไม่ส่งเสียง นางหลุบตาลง คล้ายกำลังครุ่นคิด

สวี่ฟู่เต๋อยกมือลูบหน้า

ข่าวที่เขาได้จากพวกผู้ชายอันธพาลเหล่านั้นไม่ได้มีแค่นี้ แต่ยังมีอีกส่วนที่ยากจะเอ่ยปาก

ไม่ใช่ว่าปากของสวี่ฟู่เต๋อจะสะอาดสะอ้านอะไรนักหนา คนที่ปากสะอาดไม่มีทางไปสืบข่าวจากพวกอันธพาลเหล่านั้นกลับมาได้หรอก เขาอาจจะพูดจาเรื่อยเปื่อยอยู่ข้างนอกได้ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าอาเวย เขาไม่ค่อยกล้าพูดนัก

ไม่ว่าในฐานะท่านน้าเขย หรือแค่คนเดินธุระ คุณหนูญาติผู้นี้เพิ่งจะอายุเท่าไรเอง?

คำพูดบัดซบพวกนั้น จะเอามาพูดกับคุณหนูในหอห้องได้อย่างไร?

สวี่ฟู่เต๋ออย่างไรก็พูดไม่ออก

เขาจึงได้แต่ส่งสายตาให้เหวินมามา อาศัยจังหวะที่อาเวยกำลังจมอยู่ในความคิด เขากดเสียงต่ำลงกล่าวว่า "มามา สรุปก็คือเป็นเรื่องสกปรกโสมม เผิงลู่มันไม่ใช่คน มารดาสกุลเผิงก็เข้าข้างบุตรชายจนยอมให้บุตรสาวต้องรับความขมขื่น พวกอันธพาลพูดกันไว้เสียๆ หายๆ ข้าเองก็ไม่แน่ใจ..."