บทที่ 114 เจ้าก็เป็นคนที่คิดอะไรไม่เป็นเหมือนกัน!

บทที่ 114 เจ้าก็เป็นคนที่คิดอะไรไม่เป็นเหมือนกัน!

รถม้าทั้งสองคันจอดอยู่ริมถนนหลวงหน้าหลัง

ฮูหยินอันกั๋วกงเหยียบม้าตั่งขึ้นไปบนรถม้าขององค์หญิงใหญ่

"นั่งลงเถอะ" องค์หญิงใหญ่แย้มพระสรวล การได้ออกมานอกเมืองทำให้พระองค์อารมณ์ดีไม่น้อย "ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอฮูหยิน ช่างบังเอิญเสียจริง"

ฮูหยินอันกั๋วกงนั่งลงข้างๆ ยิ้มอย่างอ่อนโยน "พูดไปแล้วก็ไม่ได้มาถวายพระพรเสด็จองค์หญิงใหญ่เสียนาน หม่อมฉันยังคิดอยู่เลยว่ารอให้อากาศอุ่นขึ้นกว่านี้อีกหน่อย จะต้องขอประทานอนุญาตเชิญเสด็จไปชมดอกไม้รับฤดูใบไม้ผลิด้วยกัน ไม่คิดว่าวันนี้จะมาบังเอิญเจอ ช่างบังเอิญจริงๆ เพคะ!"

องค์หญิงใหญ่พยักพระพักตร์เล็กน้อย

ที่พระองค์ตรัสว่าบังเอิญ นั่นเป็นคำพูดตามมารยาท

แต่ที่ฮูหยินอันกั๋วกงบอกว่าบังเอิญ นั่นคือการพูดปดทั้งที่ลืมตาอยู่ชัดๆ

องค์หญิงใหญ่ไม่ได้รู้สึกชอบหรือชังฮูหยินกั๋วกงผู้นี้เป็นพิเศษ แต่อีกฝ่ายเคยมีหน้ามีตาอยู่เบื้องพระพักตร์ของไทเฮาในอดีต ถือว่าเป็นคนช่างเจรจาและวางตัวเป็น องค์หญิงใหญ่จึงทรงเห็นแก่หน้าและทรงปฏิบัติต่อฮูหยินอันกั๋วกงอย่างเกรงใจเสมอมา

เรื่องการเสด็จไปคฤหาสน์ชนบทที่ชานเมืองฝั่งตะวันตกในวันที่สิบสองเดือนสองของทุกปีนั้น องค์หญิงใหญ่ไม่เคยปิดบัง