บทที่ 109 ท่านก็ทรมานเขาให้เต็มที่ไปเลยสิ!

บทที่ 109 ท่านก็ทรมานเขาให้เต็มที่ไปเลยสิ!

วันนี้หิมะละลาย

เสิ่นหลินอวี้เดินออกมาจากห้องทรงพระอักษร บังเอิญพบกับไท่เป่าเฉินที่เดินสวนมาพอดี

ทั้งสองฝ่ายทำความเคารพกัน จากนั้นไท่เป่าเฉินก็เดินตามกงกงไห่เข้าไปด้านใน เสิ่นหลินอวี้จึงเปลี่ยนใจ ยังไม่รีบร้อนจากไป

เวลาใกล้เที่ยง เสิ่นหลินอวี้เพิ่งได้ยินจักรพรรดิหย่งชิ่งตรัสว่าจะเสด็จไปเสวยพระกระยาหารกลางวันที่ตำหนักของพระสนมเต๋อเฟย คิดว่าคงไม่รั้งตัวไท่เป่าเฉินไว้นานนัก เขาจึงยืนอยู่ใต้ระเบียงทางเดิน ชวนองครักษ์ที่คุ้นเคยคุยสัพเพเหระไปเรื่อยเปื่อย

และก็เป็นไปตามคาด ผ่านไปไม่ถึงสองเค่อ ไท่เป่าเฉินก็เดินกลับออกมา

เมื่อเห็นว่าเสิ่นหลินอวี้ยังคงรออยู่ด้านนอก ไท่เป่าเฉินก็ยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตร "ท่านอ๋องช่างอารมณ์สุนทรีย์นัก"

เสิ่นหลินอวี้ตบไหล่องครักษ์ที่คุ้นเคยเป็นเชิงบอกว่า ‘ไว้คุยกันวันหลัง’ ก่อนจะก้าวเดินไปหาไท่เป่าเฉิน "ใต้เท้าไท่เป่าก็ทราบดี ช่วงเทศกาลปีใหม่สำนักเจิ้นฝู่นั้นแทบไม่มีเวลาว่าง ข้าเองก็ปลีกตัวไปดื่มสุรากับพวกพี่น้องไม่ได้เลย วันนี้พอมีเวลาว่าง จึงถือโอกาสพูดคุยกันสักสองสามประโยค"

ไท่เป่าเฉินหัวเราะฮ่าๆ พลางกล่าวว่า "ท่านเหนื่อยยากแล้ว"

"ใต้เท้าจะกลับแล้วหรือ?" เสิ่นหลินอวี้ก้าวเข้าไปประคองเขา "ข้าเดินไปเป็นเพื่อนใต้เท้าผู้อาวุโสก็แล้วกัน"