บทที่ 107 เฉินซื่อก็ทำร้ายเจ้าเช่นกัน

บทที่ 107 เฉินซื่อก็ทำร้ายเจ้าเช่นกัน

โคมไฟในเมืองถูกเก็บไปเมื่อถึงวันที่สิบแปด

โคมปลาหลีฮื้อที่เสิ่นหลินอวี้ทิ้งไว้ ย่อมไม่เหมาะที่จะวางเกะกะในห้องส่วนตัวของกว่างเค่อไหล

ลานด้านหลังพอจะมีต้นไม้ให้แขวนได้ เสี่ยวหนานเห็นโคมไฟดวงใหญ่เบ้อเริ่มก็เบิกตาโต ทว่าสิ่งที่นางหวงแหนที่สุดก็ยังคงเป็นโคมไฟกระต่ายน้อยของตัวเองอยู่ดี

สุดท้ายลู่เนี่ยนจึงเสนอให้นำกลับไปที่จวนติ้งซีโหว

"หลังร้านติดกับห้องครัว เดินเข้าเดินออก เวลาวุ่นๆ เกิดชนเข้า โคมไฟพัง อาหารของลูกค้าก็พังไปด้วย"

อาเวยฟังแล้วก็เห็นด้วย จึงนำโคมไฟกลับไปแขวนที่เรือนชุนฮุย

ที่บ้านตัวเอง ไม่ต้องพิธีรีตองเรื่องเก็บโคมไฟ แขวนทิ้งไว้ได้ตลอด

ทว่าเทศกาลนี้ก็ผ่านพ้นไปแล้ว

รุ่งเช้าของวันที่สิบเก้าเดือนอ้าย รถม้าคันหนึ่งออกจากเมืองมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ชนบท