บทที่ 99 รอให้ผู้ตรวจการหลวงถวายฎีกาเถอะ!

บทที่ 99 รอให้ผู้ตรวจการหลวงถวายฎีกาเถอะ!

รถม้าแล่นไปตามถนนหลวงเพื่อเข้าเมือง

ถนนเฉอะแฉะหลังหิมะตก ความเร็วลดลง ทว่ายังคงโคลงเคลงไปมา

ฮูหยินไท่เป่าคลึงลูกประคำ ร่างกายโอนเอนซ้ายขวาตามแรงเหวี่ยง แม่นมพยายามช่วยประคองนางอย่างสุดความสามารถ แต่ก็หนีไม่พ้นที่ขาของฮูหยินผู้เฒ่าจะไปชนเข้ากับไท่เป่าเฉินที่อยู่อีกฝั่งหลายครั้ง

ไท่เป่าเฉินสีหน้าเรียบเฉย เอ่ยว่า "อยู่บนรถก็เลิกสวดมนต์เสียเถอะ"

มือของฮูหยินไท่เป่าชะงัก เอ่ยถามเสียงเบา "เรื่องของอาเหยียนจะทำอย่างไรดีเจ้าคะ"

ไท่เป่าเฉินตอบ "เจ้าไม่ต้องยุ่ง"

สิ้นคำ เขาก็ได้ยินภรรยาคู่ทุกข์คู่ยากทอดถอนใจแผ่วเบา

เสียงถอนหายใจนั้นทำเอาเขารู้สึกหงุดหงิดใจยิ่งนัก

พูดตามตรง หากลูกหลานโดดเด่นเอาถ่าน ตระกูลเฉินคงไม่ตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ หากหลานรุ่นหลังพอจะเป็นที่พึ่งพาได้ เขาที่ยิ่งแก่ตัวลงก็คงไม่ร้อนใจถึงเพียงนี้