บทที่ 98 เรายินดีรับใช้

บทที่ 98 เรายินดีรับใช้

เฉินซื่อเชิดปลายคางขึ้น มองไท่เป่าเฉินด้วยสายตาท้าทาย

ไท่เป่าเฉินเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาที่ตาขาวขุ่นมัวไปกว่าครึ่งจ้องมองนาง

ชั่วขณะนั้นไม่มีใครเอ่ยปาก บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก มีเพียงเสียงฮูหยินไท่เป่านับลูกประคำดังแว่วมา

เงียบสงัดจนใจคนพาลสั่นประหม่า

ทว่าคนที่เริ่มตื่นตระหนกก่อนกลับไม่ใช่สองคนที่กำลังเผชิญหน้ากันอย่างดุเดือด แต่เป็นฮูหยินผู้เฒ่าที่กำลังสวดมนต์ในใจเงียบ ๆ

ราวกับควบคุมแรงมือไม่ได้ ลูกประคำสองเม็ดกระทบกันดังกรึบ มือของนางสั่นเทา บทสวดมนต์ไร้เสียงพลันหลุดลอดออกมา

"นะโม อมิตาภพุทธ" เสียงท่องบ่นซ้ำไปซ้ำมาไม่ขาดสาย

ไท่เป่าเฉินสงบสติอารมณ์ลงท่ามกลางเสียงบทสวด กระแอมไอเบา ๆ

ฮูหยินไท่เป่าคล้ายเพิ่งรู้ตัวว่าเผลอส่งเสียง จึงรีบหุบปากฉับทันที แล้วนับลูกประคำต่อไปทีละเม็ด