บทที่ 89 ทว่าท่านแม่ของข้าทำไมต้องให้อภัยท่านด้วย

บทที่ 89 ทว่าท่านแม่ของข้าทำไมต้องให้อภัยท่านด้วย?

พายุหิมะถูกกีดกันไว้ที่นอกเรือน

ม่านฝ้ายหนาหนักบนบานประตูทิ้งตัวลงมา แสงสว่างสาดส่องเข้ามาเพียงผ่านหน้าต่างที่ปิดสนิททั้งสองด้าน ทำให้ภายในห้องมีเส้นแบ่งระหว่างความสว่างและความมืดอย่างชัดเจน

ติ้งซีโหวนั่งอยู่ในมุมมืด ใบหน้าถูกปกคลุมด้วยเมามืดอันลึกล้ำ มีเพียงดวงตาและรูม่านตาคู่นั้นที่ดูลึกล้ำดำขลับ

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ยังมีคำพูดอะไรอีก เจ้าก็พูดออกมาให้หมดรวดเดียวเถอะ นิสัยคลุ้มคลั่งของเจ้า หากพูดแค่ครึ่งเดียวคงยิ่งทรมาน”

ลู่เนี่ยนแค่นเสียงเย็นชาพลางดึงมือออก

ตอนที่อาเวยกุมมือเอาไว้ นางใช้แรงเล็กน้อย ลู่เนี่ยนดึงในตอนแรกจึงไม่หลุด อาเวยจึงเอ่ยเสียงนุ่มนวลว่า “ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ”

มือของนางคลายออกแล้ว

ลู่เนี่ยนลุกขึ้นยืน เมื่อเผชิญหน้ากับติ้งซีโหว ความอ่อนโยนเมื่อครู่ก็อันตรธานหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความเคียดแค้นและการตำหนิติเตียนอย่างเข้มข้น

“สิ่งที่ท่านสนใจคือชื่อเสียงของตัวเอง ดังนั้นเฉินซื่อถึงสามารถไปพูดป่าวประกาศได้ทั่วว่าข้าไม่ดี เป็นลูกเลี้ยงที่ไม่ยอมเชื่อฟังการสั่งสอน ดังนั้นข้าจึงสามารถด่าเฉินซื่อว่าชั่วช้า เป็นฆาตกรที่ทำร้ายชีวิตผู้คน ดังนั้นเมื่อปีก่อนข้ากับเฉินซื่อถึงได้ฉีกหน้ากันจนพังยับเยิน ส่วนท่านก็คือบิดาและสามีผู้ติดอยู่ตรงกลาง ลำบากใจและจนปัญญา”