บทที่ 88 มันคือกระดูกสันหลังในฐานะบุตรสาวของท่าน

บทที่ 88 มันคือกระดูกสันหลังในฐานะบุตรสาวของท่าน

ลู่จวิ้นทั้งร้องไห้ทั้งหัวเราะ ร้องไห้อย่างน่าเวทนา หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

ซางซื่อไม่ได้เข้าไปปลอบโยนเขา หากเข้าไปสอดแทรกในเวลานี้ ไม่ว่าจะพูดดีหรือร้ายก็คงไม่ได้รับผลลัพธ์ตามที่คาดหวัง สู้ยืนดูอยู่เฉยๆ จะดีกว่า

ในคืนฤดูใบไม้ร่วงคืนนั้น ตอนที่พี่สามีมาพูดคุยเรื่องการร่วมมือกับนาง ซางซื่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็ตอบตกลง

แต่หากให้พูดจากใจจริง นางไม่คิดเลยว่า ภายในระยะเวลาสั้นๆ พี่สามีและอาเวยจะสามารถกระชากหน้ากากของฮูหยินโหวออกมาได้จริงๆ

พี่สามีเคยพูดไว้ว่า “อาจวิ้นเป็นคนโง่ที่แยกแยะดีชั่วไม่ออก”

ซางซื่อไม่ได้คาดหวังอะไรในตัวสามีมากนัก ขอแค่ไม่สร้างความวุ่นวาย ไม่เป็นอุปสรรคต่อการสั่งสอนบุตรชายของนาง ก็เพียงพอแล้ว

นางยอมรับความไร้ความสามารถของสามี และยอมรับความธรรมดาสามัญของบุตรชาย แต่ทว่านางไม่อาจยอมรับได้หากบุตรชายถูกสั่งสอนให้เสียคน และถูกลู่เหมี่ยนของบ้านรองเอาชนะได้อย่างราบคาบ

แต่ตอนนี้ ไม่จำเป็นต้องเปรียบเทียบกันแล้ว

ฆาตกรที่ฆ่าคนเพื่อแย่งชิงตำแหน่งอย่างเฉินซื่อ ต่อให้ลู่เหมี่ยนผู้เป็นหลานชายแท้ๆ ของนางจะเก่งกาจสามารถเพียงใด ก็ไม่มีทางแย่งชิงบรรดาศักดิ์ไปได้