บทที่ 90 ลองด่าท่านอาหญิงกับญาติผู้พี่ของข้าอีกทีสิ!

บทที่ 90 ลองด่าท่านอาหญิงกับญาติผู้พี่ของข้าอีกทีสิ!

ซางซื่อกลับเข้ามาในห้อง

ลู่จวิ้นทรุดตัวนั่งบนเก้าอี้ ท่าทางหดหู่สิ้นหวังอย่างยิ่ง

ซางซื่อไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา เพียงแค่เตรียมน้ำร้อนสำหรับล้างมือ เพราะก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่กับเฉินซื่อ นางก็เปื้อนเลือดมาบ้าง

กลับเป็นลู่จวิ้นเองที่ค่อยๆ ได้สติกลับมา เอ่ยถามว่า “ฮูหยิน ท่านแม่จะเป็นอย่างไรบ้าง?”

ปลายนิ้วของซางซื่อถูไถไปมาใต้ก้นอ่างน้ำ “ซื่อจื่อยังเรียกนางว่า 'ท่านแม่' อีกหรือ?”

ลู่จวิ้นฝืนยิ้ม “ข้าเรียกมาสามสิบปีแล้ว”

ความเคยชินกลายเป็นเรื่องธรรมชาติ คำว่า “ท่านแม่” คำนี้ไม่ต้องผ่านการคิดไตร่ตรอง ก็หลุดปากออกมาเช่นนี้เอง

ซางซื่อเช็ดมือจนแห้ง

แม้พี่หญิงใหญ่จะเคยพูดว่า 'พึ่งพาคนโง่ที่แยกแยะดีชั่วไม่ออกไม่ได้' และตัวนางเองก็ไม่อยากจะเข้าไปก้าวก่ายเรื่องของแม่เลี้ยงลูกเลี้ยง เรื่องของพี่สาวน้องชายเลยจริงๆ แต่เมื่อนึกถึงสภาพที่เต็มไปด้วยเลือดของพี่หญิงใหญ่ ท้ายที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะต้องเอ่ยเตือนสติออกไปสักสองสามประโยค