บทที่ 87 ข้ารอคอยวันนี้มาสามสิบปีแล้ว

บทที่ 87 ข้ารอคอยวันนี้มาสามสิบปีแล้ว

ลู่จวิ้นเอ่ยออกมาเพียงคำเดียว

คำพูดที่เหลือ เขาไม่รู้ว่าจะเอ่ยต่อไปได้อย่างไร

ลมพัดกรรโชกแรงหอบเอาเกล็ดหิมะพัดเข้ามา พายุโหมกระหน่ำรุนแรง ลู่จวิ้นหลับตาลงตามสัญชาตญาณ ใบหน้ารู้สึกราวกับถูกมีดกรีด

เขาไม่ได้มองเฉินซื่ออีก แต่ทุกฉากทุกตอนในหัวล้วนเป็นภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ที่วนเวียนไปมา

รุนแรงยิ่งกว่าลมหนาว แหลมคมยิ่งกว่าคมมีด กรีดแทงจนในหัวของเขาเจ็บปวดรวดร้าวแตกซ่านไปหมด

ลู่จวิ้นรู้สึกสับสนมึนงง

เขากระทั่งสงสัยว่า ตนเองอาจจะนอนจนเบลอไปแล้ว หรือไม่ก็ นี่อาจจะเป็นเพียงฝันร้ายตื่นหนึ่ง

คนที่พูดจาเหล่านั้นออกมา คือท่านแม่จริงๆ หรือ

ท่านแม่ที่ใช้ชีวิตร่วมกับเขามาสามสิบปี อุปนิสัยไม่ได้เป็นเช่นนั้นเลยแม้แต่น้อย