บทที่ 80 เงินนั่นก็แซ่ลู่

บทที่ 80 เงินนั่นก็แซ่ลู่

อาเวยพูดจบเองเออเอง จากนั้นจึงถามเฉินซื่อ "ฮูหยินโหวมีอะไรจะแก้ตัวหรือไม่"

เฉินซื่อไม่เอ่ยคำ ผ่านไปพักใหญ่ก็เพียงแต่เม้มมุมปากแล้วแค่นหัวเราะออกมาอย่างจนใจ

อาเวยจึงลุกขึ้นยืน

นางรู้ดีว่าเฉินซื่อพูดอะไรไม่ออก

ในสถานการณ์เช่นนี้ เฉินซื่อยิ้งพูดยิ่งผิด สู้หุบปากเสียดีกว่า

"ในเมื่อไม่มีอะไรจะพูด" อาเวยกล่าว "เช่นนั้นข้าก็ขอกลับไปกินข้าวเป็นเพื่อนท่านแม่แล้ว"

พูดจบ นางก็ไม่คิดจะพัวพันต่อ ก้าวเท้าเดินออกไปข้างนอก มุ่งหน้าออกจากเรือนหาน ฝีเท้าทั้งมั่นคงและรวดเร็ว

สายตาของลู่จวิ้นมองตามแผ่นหลังของนางไปรอบหนึ่ง ถึงได้สติกลับมา พึมพำว่า "แค่นี้ก็จบแล้วหรือ"

ไม่แปลกที่เขาจะประหลาดใจ