บทที่ 81 ยกไปตรงหน้านางเดี๋ยวก็รู้เอง

บทที่ 81 ยกไปตรงหน้านางเดี๋ยวก็รู้เอง

ดึกสงัด

ลมหนาวพัดมาเป็นระลอก

บนเตียง เฉินซื่อขมวดคิ้วแน่น

ดอกซิ่งบานสะพรั่งเต็มสวน สายลมแผ่วพัดผ่าน กลีบดอกไม้ร่วงหล่น

ในห้องมีเก้าอี้โยกตัวหนึ่งวางอยู่ ราวกับได้ยินเสียง คนบนเก้าอี้โยกจึงยันตัวขึ้นครึ่งหนึ่ง แล้วส่งยิ้มมองมา

นั่นคือสตรีสกุลไป๋

เฉินซื่อรู้ดีว่าตนเองกำลังฝัน ฝันถึงเรื่องราวเมื่อเนิ่นนานมาแล้ว

แต่นางไม่อาจหลุดพ้นออกมาจากความฝันได้

นางเห็นตัวเองในวัยสาวก้าวเท้าย่างเดินอย่างเบาสบายเข้าไปหาสตรีสกุลไป๋