บทที่ 79 ตาบอดจริงคนหนึ่ง แกล้งตาบอดคนหนึ่ง

บทที่ 79 ตาบอดจริงคนหนึ่ง แกล้งตาบอดคนหนึ่ง

บรรยากาศในห้องหนังสืออึดอัดประหนึ่งพายุฝนฟ้าคะนองกำลังจะมา

หากไม่นับการอาละวาดแบบไร้แบบแผนของลู่เนี่ยน เฉินซื่อก็จำไม่ได้แล้วว่ากี่ปีมาแล้วที่นางไม่ถูกใครชี้หน้าด่าทอเช่นนี้

และผู้เป็นท่านลุงผู้นี้ ตั้งแต่นางแต่งเข้าจวนโหวจนได้ดี เคยพูดจากับนางเช่นนี้เสียเมื่อไหร่?

ความโกรธที่สะสมอยู่ในอกปะทุขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

แต่ไม่ว่าเฉินซื่อจะรำคาญหรืออัดอั้นเพียงใด นางก็ยังมีสติอยู่บ้าง

นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ข่มไฟโกรธให้ดับลงด้วยความยากลำบาก

นางเฝ้าเตือนตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า นางไม่ใช่คนโง่เขลาที่เอาแต่อาละวาดระบายอารมณ์อย่างลู่เนี่ยน!

เหตุผลน่ะเข้าใจได้ แต่ความรู้สึกมันทรมานเหลือเกิน

"เมื่อคืนที่จวนมีเรื่องนิดหน่อย ข้าเลยพักผ่อนไม่ค่อยดีนัก" เฉินซื่อหาทางลงให้ตัวเองอย่างฝืนๆ ก่อนจะเอ่ยต่อ "จะว่าไป ข้าก็ไม่เห็นท่านลุงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแบบนี้มานานแล้วเหมือนกัน"