บทที่ 76 ถ้วยชาตกแตก เศษกระเบื้องสาดกระเซ็น

บทที่ 76 ถ้วยชาตกแตก เศษกระเบื้องสาดกระเซ็น

เมื่อได้ยินคำสั่ง แม่นมหลี่ก็ปรายตามองพวกลู่เนี่ยนแวบหนึ่ง แล้วจึงเดินเข้าไปในห้องนอน

เฉินซื่อสวมเสื้อคลุมตัวนอก นั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ปล่อยผมยาวสยาย

แม่นมหลี่หยิบหวีขึ้นมา เพิ่งจะสางไปได้สองที ก็มองเห็นลู่เนี่ยนยืนพิงฉากกั้นไม้ฉลุผ่านทางกระจกเงา

"จำเอาไว้ แค่ครึ่งเค่อ" เสียงของลู่เนี่ยนฟังดูฉะฉาน แฝงไว้ด้วยความคาดหวังอย่างเต็มเปี่ยม

แม่นมหลี่กลับถูกนางข่มขู่จนมือไม้สั่น ลงน้ำหนักมือแรงไปหน่อย จนเฉินซื่อสูดปากด้วยความเจ็บปวด

"บ่าว..."

เฉินซื่อยกมือขึ้นกดบริเวณที่ถูกดึงจนเจ็บ สายตาไม่พอใจตวัดมองแม่นมหลี่ แต่ปากก็ไม่ได้ต่อว่าอะไร เพียงแค่บอกว่า "เจ้าค่อยๆ ทำ ไม่ต้องรีบ การหวีผมไม่ใช่เรื่องง่ายๆ หรอกนะ"

ลู่เนี่ยนต้องการความเร็ว เฉินซื่อก็ดึงดันจะทำให้ช้า

อีกอย่าง เวลาที่ลู่เนี่ยนกำหนดมาก็เป็นแค่การหาเรื่องกวนประสาทชัดๆ