บทที่ 70 ข้าย่อมใช้คุณธรรมสยบผู้คนมาแต่ไหนแต่ไร

บทที่ 70 ข้าย่อมใช้คุณธรรมสยบผู้คนมาแต่ไหนแต่ไร

หวังชิ่งหู่ลังเลอยู่นานสองนาน หลุดปากไปแล้ว ดูเหมือนปิดบังต่อไปก็ไร้ประโยชน์แล้วกระมัง...

"ใช่ขอรับ ตอนนั้นอายุราวๆ ยี่สิบกว่าปี" หวังชิ่งหู่พูดแล้วก็เริ่มใจคอไม่ดี จึงเสริมอีกประโยคว่า "ข้าน้อยไม่ได้ตกลงนะขอรับ ตอนนั้นข้าน้อยก็ไม่รู้ความสัมพันธ์ระหว่างคนแซ่เซวียกับเถ้าแก่โจวหรอก ตอนนี้พอท่านพูดขึ้นมา บางทีตอนนั้นอาจจะ..."

ลู่เนี่ยนไม่บอกว่าเชื่อหรือไม่เชื่อ นางย่อตัวลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอ่อนโยนว่า "เสี่ยวเป้าเป็นลูกของเจ้าหรือไม่ คงต้องไปถามหวังต้าชิงกับสตรีสกุลฟาง แต่ข้าบอกเจ้าได้อย่างชัดเจนเลยว่า จิ่วเหนียงคือลูกสาวแท้ๆ ของเจ้า"

หวังชิ่งหู่มองติ้งซีโหวด้วยความหวาดกลัว

จะเป็นไปได้อย่างไร?

หากจิ่วเหนียงไม่ใช่สายเลือดของติ้งซีโหว สองแม่ลูกพวกนางจะเข้าไปอยู่ในจวนโหวได้อย่างไร?

หรือว่าติ้งซีโหวจะมีรสนิยมประหลาดอะไร?

ลู่เนี่ยนราวกับมองทะลุข้อสงสัยของเขา จึงเอ่ยว่า "เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ? ท่านพ่อข้าต้องเชื่อฟังข้า ข้าอยากรับอี๋เหนียงก็รับ ข้าให้เขาเป็นพ่อของจิ่วเหนียง เขาก็ต้องกล้ำกลืนฝืนทนยอมเป็น!"

"ข้าอยากให้จิ่วเหนียงสวมผ้าไหมกินอาหารเลิศรส นางก็จะเป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ของจวนติ้งซีโหว แต่ถ้าข้าเกิดไม่สบอารมณ์ขึ้นมา ร่างกายขี้โรคของนางจะอยู่ต่อไปได้อย่างไร ใครจะรู้เล่า?"