บทที่ 63 เต่าเขียวแย่งมรดกบรรพบุรุษ

บทที่ 63 เต่าเขียวแย่งมรดกบรรพบุรุษ

สำนักคุ้มภัยอันหย่วน

หวังชิ่งหู่เพิ่งจะกลับจากการนำขบวนคุ้มกันสินค้า เขาเดินฝ่าฝุ่นควันกรำแดดกรำลมเข้ามาในประตูใหญ่ของสำนักคุ้มภัย

หลังจากตอบรับคำทักทายของบรรดามือคุ้มภัยระดับล่างแบบส่งๆ สองสามประโยค เขาก็เดินไปหาหวังต้าชิงที่สวนด้านหลัง

ทั้งสองคนเป็นพี่น้องร่วมสาบานที่มาจากหมู่บ้านเดียวกันและเข้ามาบุกเบิกต่อสู้ในเมืองหลวงด้วยกัน หลังจากหวังชิ่งหู่แย่งสำนักคุ้มภัยมาจากมือแม่นางหลิ่ว เขาก็เอาชื่อไปแขวนไว้ภายใต้ชื่อญาติห่างๆ ของตัวเอง และให้หวังต้าชิงรับตำแหน่งหัวหน้าสำนักคุ้มภัย ส่วนตัวเองเป็นแค่มือคุ้มภัยเพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหา

ดังนั้น ในตอนนี้ผู้ที่ดูแลสำนักคุ้มภัยแต่เพียงในนามคือหวังต้าชิง ส่วนผู้ที่คอยชี้แนะอยู่เบื้องหลังคือหวังชิ่งหู่ ทว่าคนที่ดูแลบัญชีตัวจริงกลับเป็นสตรีสกุลฟาง ภรรยาคนใหม่ที่หวังชิ่งหู่แต่งงานด้วยในภายหลัง

"ออกไปสามเดือน เหนื่อยแทบตาย" หวังชิ่งหู่นั่งลงบนเก้าอี้ตัวใหญ่พลางกล่าว "ลองนับดูแล้วก็เหลืออีกราวๆ สองเดือนจะถึงปีใหม่ ช่วงก่อนปีใหม่ข้าจะไม่รับงานคุ้มภัยทางไกลแล้ว ช่วงนี้ธุรกิจเป็นอย่างไรบ้าง?"

หวังต้าชิงเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง แล้วก็เหลือบมองอีกแวบหนึ่ง

"เกิดอะไรขึ้น? ถูกใครแย่งธุรกิจไป หรือถูกลูกค้ากลั่นแกล้งเอาล่ะ?" หวังชิ่งหู่ถาม

หวังต้าชิงลุกขึ้นยืนชะเง้อมองออกไปข้างนอกสองที เมื่อเห็นว่าไม่มีใครสนใจทางนี้ จึงรีบกดเสียงต่ำเอ่ย "ลูกพี่ เมื่อไม่นานมานี้ จวนโหวรับตัวแม่ลูกสกุลหลิ่วสองคนนั้นกลับไปแล้ว"