บทที่ 62 ข้าเสียใจมาก

บทที่ 62 ข้าเสียใจมาก

แม่นางหลิ่วนั่งลง

เมื่อเห็นว่าบนโต๊ะยังมีกับแกล้มและกาเหล้าที่ยังไม่เก็บไป นางจึงหยิบกาเหล้าขึ้นมาแกว่งเบาๆ

ฟังจากเสียงแล้ว ข้างในยังเหลืออีกค่อนครึ่ง

"ท่านโหวจะดื่มอีกไหมเจ้าคะ?" นางถาม

ติ้งซีโหวจ้องมองนางด้วยแววตาเคร่งขรึมและซับซ้อน

ตามหลักแล้ว คนที่ทำเรื่องน่าละอายมักจะมีความรู้สึกผิดในใจ อีกทั้งฐานะของเขากับแม่นางหลิ่วก็ห่างชั้นกันมาก ติ้งซีโหวเดิมทีคิดว่าแม่นางหลิ่วเมื่อเจอเขาคงจะหวาดกลัวและทำตัวไม่ถูก นึกไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะพลิกกลับมาทำตัวเป็นเจ้าบ้าน แถมยังทำตัวสนิทสนมคุ้นเคยอย่างยิ่ง

กลับเป็นเขาเสียเองที่จู่ๆ ก็มีอดีตคนรักที่ทอดทิ้งไปหลายปีกับลูกสาวที่ไม่เคยเหลียวแลดูแลเพิ่มเข้ามา คนในแวดวงขุนนางทั้งที่สนิทและไม่สนิทต่างก็เข้ามาไถ่ถามกันสองสามประโยค ทำเอาคนฟังรู้สึกหงุดหงิดใจ

เมื่อคิดเช่นนี้ เขาจึงเอ่ย "รินมาเถอะ"

แม่นางหลิ่วรินเหล้าให้เขาตามคำสั่ง จากนั้นวางมือซ้อนกันบนตักและกำหมัดแน่นด้วยความประหม่า