บทที่ 64 เกลียดคนพาลเกลียดกา

บทที่ 64 เกลียดคนพาลเกลียดกา

แสงแดดอบอุ่นละมุนละไม

แสงแดดต้นฤดูหนาวสาดส่องลงมา อาบไล้ไปทั่วเรือนร่าง แม้แต่เส้นผมยังถูกฉาบด้วยประกายสีทองบางๆ

เหวินมามามองดูอาเวยที่ยืนอยู่ใต้แสงแดดริมหน้าต่าง ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเบาๆ สุดท้ายก็ถอนหายใจออกมาอย่างเงียบงัน

ที่ชั้นล่าง มีทั้งคนตั้งคำถาม มีทั้งคนแก้ตัว มีทั้งคนวิพากษ์วิจารณ์ และมีทั้งคนผสมโรงโห่ร้อง เสียงดังเซ็งแซ่วุ่นวายไปหมด แต่บนตึกเล็กๆ แห่งนี้ เสียงเหล่านั้นกลับดูเหมือนถูกตีกรอบครอบเอาไว้

ข้างหูของนาง ยังคงได้ยินคำว่า "น่าเสียดาย" ที่อาเวยรำพึงออกมา

คำสั้นๆ เพียงไม่กี่คำ กลับบีบรัดหัวใจของเหวินมามาให้รู้สึกเจ็บปวดอย่างยิ่ง

คนอื่นอาจจะไม่รู้ แต่เหวินมามารู้ดีว่า ความรู้สึกที่คุณหนูมีต่อการ "ใช้อำนาจบาตรใหญ่รังแกคนอื่น" นั้นซับซ้อนมาก

หลายปีก่อน ตามหมู่บ้านหรือเมืองเล็กๆ ที่พวกนางเคยอาศัยอยู่ มักจะมีเรื่องรังแกกันเกิดขึ้นสารพัดรูปแบบให้เห็นอยู่เสมอ

ทั้งที่เห็นกับตา ทั้งที่ได้ยินมา เรื่องแล้วเรื่องเล่าที่เต็มไปด้วยโศกนาฏกรรมแห่งการพลัดพรากและการสูญเสีย ล้วนสลักลึกอยู่ในใจของคุณหนู