บทที่ 61 แปดไม้ถ่อยังตีไม่ถึง

บทที่ 61 แปดไม้ถ่อยังตีไม่ถึง

แม้จะเคลื่อนตัวช้าเพียงใด ตรอกชีเป่าก็ยังมีจุดสิ้นสุด

บ้านในความทรงจำถูกทิ้งไว้เบื้องหลังแล้ว

อาเวยปล่อยม่านลง กล่าวเสียงเบา “ต่อให้วันหนึ่งจะสามารถล้างมลทินได้ ก็ไม่มีทางทวงจวนกลับคืนมาได้แล้ว”

หากประทานให้ขุนนางอื่นยังพอจะหาทางได้ แต่เมื่อกลายเป็นจวนขององค์ชายแล้ว ฝ่าบาทย่อมไม่ทรงให้องค์ชายย้ายออกแน่

“เขาว่ากันว่าสรรพสิ่งคงเดิม แต่ผู้คนเปลี่ยนไป ทว่าสรรพสิ่งในตอนนี้ก็ดูเหมือนใช่แต่ก็ไม่ใช่ มันไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว” อาเวยเม้มริมฝีปาก ขนตายาวสั่นระริก กดความร้อนผ่าวในกระบอกตาเอาไว้ “เอากลับคืนมาไม่ได้ก็ช่างมันเถิด คนข้างในก็ไม่อยู่กันหมดแล้ว จวนที่ว่างเปล่าหลังหนึ่งก็ไร้ประโยชน์สำหรับข้า”

เหวินมามารู้ความคิดของนาง จึงคล้อยตามว่า “ไม่สู้การแก้แค้นล้างเลือดหรอกเจ้าค่ะ”

อาเวยส่งเสียงหัวเราะสั้นๆ

อย่างไรเสียก็เป็นวันครบรอบ พวกนางไม่อาจเผากระดาษเงินกระดาษทองในตรอกชีเป่าได้ จึงต้องไปที่วัดฝ่าอินแทน

ผู้มาแสวงบุญเดินกันขวักไขว่