บทที่ 58 นางเก็บอารมณ์ไม่อยู่เท่าเมื่อก่อน

บทที่ 58 นางเก็บอารมณ์ไม่อยู่เท่าเมื่อก่อน

สิ้นคำพูด เฉินซื่อก็ปรายตามอง

ลู่เนี่ยนกำลังจ้องมองนางเขม็ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย คล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม

สายตาของทั้งสองสบกันกลางอากาศ เฉินซื่ออ่านคำว่า "ท้าทาย" ได้จากดวงตาของลู่เนี่ยน

อาจหาญ ตรงไปตรงมา ไม่เพียงแต่ไม่ปิดบัง แต่ยังแสดงออกอย่างโจ่งแจ้ง

ลู่เนี่ยนเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กจนโต

เฉินซื่อจับที่เท้าแขนแล้วลุกขึ้นยืน

นางเคยชินกับการยั่วยุของลู่เนี่ยนมานานแล้ว และรู้ดีว่าตัวเองควรตอบโต้อย่างไร

ไม่ต้องแข็งขืนชนกัน แค่แสร้งทำเป็นยอมถอย ปล่อยให้หมัดของลู่เนี่ยนชกโดนปุยฝ้าย นางก็จะเป็นฝ่ายได้เปรียบ

เฉินซื่อเสแสร้งมาหลายปี เรื่องที่เคยชินเป็นนิสัย ตอนนี้กลับทำให้หงุดหงิดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่