บทที่ 57 ถึงคราวให้นางเฉินซื่อออกหน้าก่อนหรือ

บทที่ 57 ถึงคราวให้นางเฉินซื่อออกหน้าก่อนหรือ?

ติ้งซีโหวถือช้อน เขี่ยเปิดน้ำซุปสีแดงฉาน

ชามที่ถูกน้ำมันพริกปกคลุม แม้เดิมทีจะเป็นน้ำซุปกระดูกเคี่ยวเข้มข้น แต่ตอนนี้กลับมีเพียงสีแดงบาดตา

หรือจะพูดอีกอย่าง ภายใต้น้ำมันพริกสีแดงนั้นแท้จริงแล้วคืออะไร ก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว

ไม่ว่าใครได้มาเห็น ความประทับใจเดียวที่มีก็คือคำว่า "เผ็ด"

ชั่วขณะหนึ่ง ติ้งซีโหวคิดว่า มันช่างเหมือนกับตัวเขาเองเสียจริง น้ำซุปกระดูกใสสะอาด หยดน้ำมันพริกลงไปแค่หยดเดียวก็ตักออกไม่หมดแล้ว นับประสาอะไรกับลู่เนี่ยนที่เล่นเทลงไปทั้งไหสาดใส่ลงไปรวดเดียว

แม้ในใจจะซับซ้อนปั่นป่วนเพียงใด ติ้งซีโหวก็ไม่อาจปฏิเสธความปรารถนาดีได้

เชาโส่วรสน้ำมันพริกที่อาเวยลงมือทำเอง เขาต้องไว้หน้าบ้าง แม้ว่าเขาจะไม่ถนัดกินเผ็ดเลยก็ตาม

แค่หายใจเขาก็แทบจะจามออกมาแล้ว พอเชาโส่วคำแรกเข้าปาก ริมฝีปากไปจนถึงลิ้น แล้วลามไปถึงกระพุ้งแก้ม ก็ลุกเป็นไฟขึ้นมาทันที

รสเผ็ดนั้นดุดันเกินไป จนเขาไม่สามารถลิ้มรสชาติที่แท้จริงของเชาโส่วได้เลย