บทที่ 56 รสขมบอระเพ็ดที่คนใบ้ต้องกล้ำกลืน

บทที่ 56 รสขมบอระเพ็ดที่คนใบ้ต้องกล้ำกลืน

ติ้งซีโหวไพล่มือไว้ด้านหลัง ยืนอยู่ด้านนอกเรือนชุนฮุย เนิ่นนานก็ยังไม่ขยับเขยื้อน

อาเวยกลับไปแล้ว ประตูเรือนเปิดแง้มไว้ เผยให้เห็นแสงไฟจางๆ ส่องลอดออกมา

และภายนอกเรือน คือความมืดมิดยามราตรีที่โรยตัวลงมาหลังแสงอัสดงจางหาย

ติ้งซีโหวถอนหายใจยาว

เรื่องราวมันกลายเป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร!

เมื่อนึกถึงแม่นางหลิ่วที่ย้ายเข้ามา ติ้งซีโหวก็ปวดหัวอย่างแท้จริง

ลู่เนี่ยนน่ะคิดหมกมุ่นจนทำเรื่องเหลวไหล แต่แม่นางหลิ่วเล่า เหตุใดถึง...

เขานึกถึงเรื่อง "เปลี่ยนมือเจ้าของสำนักคุ้มภัย" ที่พูดถึงในบทสนทนาเมื่อครู่ คาดว่าเรื่องราวน่าจะเกี่ยวข้องกัน

ติ้งซีโหวก้าวเท้าจะเดินไปเรือนหน้า แต่พอไปได้ครึ่งทางก็หยุดชะงัก