บทที่ 55 ท่านก็ถือเสียว่าสงสารนางเถอะ

บทที่ 55 ท่านก็ถือเสียว่าสงสารนางเถอะ

ตอนที่นางยังเป็นดรุณีแรกรุ่น บิดาเคยสอนนางว่า ท่องยุทธภพต้องรู้จักประเมินสถานการณ์ แม่นางหลิ่วจำได้ขึ้นใจ

ดังนั้น ตอนที่เกิดภัยที่ตงเยว่ในปีนั้น เมื่อรู้ตัวว่าสู้ไม่ได้ นางจึงเลือกที่จะหนีไปแจ้งทางการ

ดังนั้น ตอนที่เสียสินค้าและเหลือตัวคนเดียว นางจึงเลือกที่จะดูแลติ้งซีโหว เพราะติดตามเขาไปจึงจะกลับถึงอำเภอทงได้อย่างปลอดภัย

ดังนั้น แม้จะมีใจรักใคร่ แม้คุณหนูใหญ่ลู่จะหยิบยื่นไมตรี นางก็ไม่ยอมเข้าจวน ไม่ใช่เพราะเรื่องเป็นอนุหรือไม่เป็น แต่นางรู้ตัวดีว่าไม่มีทางต่อกรกับฮูหยินโหวได้

ดังนั้น นางจึงรับเขยแต่งเข้าบ้าน เพื่อยุติความเกี่ยวข้องกับจวนโหว และหวังจะประคับประคองกิจการครอบครัวไว้

ดังนั้น เมื่อถูกสามีหักหลังและกิจการเปลี่ยนมือ นางจึงตัดสินใจหย่าขาดเพื่อยุติความสูญเสีย

แม่นางหลิ่วเดินบนเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุดมาโดยตลอด เมื่ออยู่ต่อหน้าพลังอำนาจที่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง ต่อให้นางมีฝีมือก็ทำได้เพียงเท่านี้

อันที่จริงนางเข้าใจความรู้สึกของคุณหนูใหญ่ลู่เป็นอย่างดี ความรู้สึกที่มีเรี่ยวแรงแต่ระบายออกไม่ได้ เหมือนชกเข้าใส่ปุยฝ้าย มันอึดอัดทรมานไปทั้งตัว

นางพยายามประคับประคองชีวิต แต่ชีวิตกลับเดินมาถึงทางตัน