บทที่ 54 ชีวิตของพวกนางต้องการการทะลวงทางตัน

บทที่ 54 ชีวิตของพวกนางต้องการการทะลวงทางตัน

รถม้าออกจากจวนติ้งซีโหว

บนถนนเซ็งแซ่ไปด้วยเสียงผู้คน กลางวันในเมืองหลวงมักจะคึกคักเช่นนี้เสมอ

ลู่เนี่ยนเลิกม่านขึ้นมุมหนึ่ง จ้องมองผู้คนที่สัญจรไปมาบนถนนตาไม่กะพริบ

เขตเมืองชั้นในส่วนใหญ่เป็นจวนของขุนนางชั้นผู้ใหญ่ ร้านรวงสองข้างทางก็เป็นร้านขนาดใหญ่ ผู้ดูแลและหลงจู๊ล้วนเคารพนบนอบ ราวกับว่าต่อให้เข้าไปรับใช้ในจวนขุนนางก็คงไม่ทำอะไรผิดพลาด

แต่พอเข้าเขตเมืองชั้นนอก กลิ่นอายชีวิตของชาวบ้านธรรมดาก็โชยมาปะทะหน้า

ผู้คนจับจ่ายซื้อของ ทำมาหากิน เสียงร้องเรียกทักทายและเสียงตะโกนขายของดังเซ็งแซ่

ลู่เนี่ยนชอบเมืองชั้นนอกมากกว่า ความมีชีวิตชีวาอันเปี่ยมล้นนี้ดึงนางออกมาจากจวนโหวอันแสนอึดอัด ทำให้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นทั้งตัว

นางตั้งใจดูอยู่นานทีเดียว ก่อนจะปล่อยม่านลง แล้วเล่าเรื่องแม่นางหลิ่วให้อาเวยฟัง

"นางเป็นคนอำเภอทงแถบชานเมืองหลวง พ่อนางเป็นหัวหน้ามือคุ้มภัยระดับรองของสำนักคุ้มภัยแห่งหนึ่ง ตัวนางเองก็ร่ำเรียนวิชาหมัดมวยมาบ้าง"