บทที่ 53 รู้ไหมว่าจะทำให้เผยหางจิ้งจอกออกมาได้อย่างไร

บทที่ 53 รู้ไหมว่าจะทำให้เผยหางจิ้งจอกออกมาได้อย่างไร?

ลู่เนี่ยนยืดตัวนั่งหลังตรง ไม่พิงหมอนอิงอีกต่อไป

"ข้าเดาว่า อาการป่วยของเฉินซื่อคงเป็นมาได้สักสองปีแล้วกระมัง?"

"ท่านพ่อก็ย้ายไปอยู่ที่ห้องหนังสือได้สองปีแล้วเช่นกัน"

"ตอนที่เพิ่งได้ยินข่าวนี้ข้าก็รู้สึกแปลกใจ ต่อให้เป็นสามีภรรยาที่อยู่กินกันมานาน แม้ตอนนี้นางไม่จำเป็นต้องเกาะติดท่านพ่อเพื่อทำตัวเป็นคู่รักหวานชื่นอีก แต่ก็ไม่ถึงขั้นปล่อยให้ท่านพ่อไปนอนที่ห้องหนังสือ"

"ตอนแรกที่นางป่วยจนรบกวนการพักผ่อนของท่านพ่อ อีกทั้งท่านพ่อยังยุ่งกับงานราชการ เพื่อความสะดวกจึงไปนอนห้องหนังสือ นั่นล้วนสมเหตุสมผล แต่หลังจากนั้นก็ไม่ได้ย้ายกลับมาเลย ช่างไม่เหมือนนิสัยของเฉินซื่อเอาเสียเลย"

"ลมปากข้างหมอน ลมปากข้างหมอน... ถ้าไม่ได้อยู่บนหมอนคู่เดียวกัน ห่างกันตั้งครึ่งจวนโหวจะเป่าลมพัดอะไรได้?"

"ด้วยเล่ห์เหลี่ยมผูกใจคนของเฉินซื่อตอนยังสาว จุ๊!"

"ดูจากตอนนี้แล้ว ไม่ใช่นางไม่อยากให้ท่านพ่อย้ายกลับไปเรือนชิวปี้ แต่นางทำไม่ได้และนางก็ไม่กล้าต่างหาก!"

"หากแค่นอนไม่หลับ อย่างมากก็แค่ผู้ชายนอนกรน เฉินซื่อนอนลืมตาแป๋วอยู่ข้างๆ รอจนฟ้าสาง อย่างไรเสียมีเขาหรือไม่มีก็ไม่ต่างกันนัก ไม่ถึงขั้นนอนเตียงเดียวกันไม่ได้"