บทที่ 44 ข้าต่างหากคือคนที่ต้องการให้เจ้าชดใช้หนี้เลือด

บทที่ 44 ข้าต่างหากคือคนที่ต้องการให้เจ้าชดใช้หนี้เลือด

วัดต้าฉือ

ตอนที่เฝิงเจิ้งปินบริจาคเงินกองกุศลออกไป ภายในใจของเขาปวดร้าวราวกับมีเลือดหยดไหลจากบาดแผลนับพัน

ยังดีที่เขาใจกว้างจริงๆ หลังจากกำหนดวันจริงเป็น 'วันที่ยี่สิบสี่เดือนสิบ' แล้ว ในวัดก็ไม่มีใครถามถึงสาเหตุที่เขาจำผิดไปก่อนหน้านี้ และไม่ได้ไต่ถามด้วยว่าเหตุใดเขาจึงต้องมาพักอยู่ที่วัดเป็นเวลาถึงสิบวัน

พระผู้รับแขกนำทางเฝิงเจิ้งปินไปยังห้องพัก และแนะนำเรื่องการใช้ชีวิตประจำวันในวัดให้เขาฟัง

เฝิงเจิ้งปินไม่ได้ให้สารถีของบ้านตนอยู่ด้วย เขาผ่านพ้นค่ำคืนแรกในวัดต้าฉือไปเพียงลำพัง

เขานอนหลับไม่สนิทนัก

นอกจากเขาแล้ว ดูเหมือนจะไม่มีผู้แสวงบุญคนอื่นพักอยู่เลย กุฏิพระอยู่อีกฝั่งหนึ่งของแกนกลาง ทางด้านนี้ดูราวกับมีเขาเป็นสิ่งมีชีวิตเพียงหนึ่งเดียว กลางคืนเงียบสงัดจนชวนให้ใจคอไม่ดี

แต่ก็มีสิ่งที่ไม่เงียบอยู่เหมือนกัน นั่นคือลมภูเขาที่พัดจนบานหน้าต่างดังลั่น เฝิงเจิ้งปินเป็นคนหลับตื้น จึงสะดุ้งตื่นขึ้นมาหลายครั้ง

อีกทั้งกลางคืนเมฆหนา บดบังแสงจันทร์ไปกว่าครึ่ง เหลือเพียงแสงสลัวๆ ลอดลงมา ภายในห้องมีเงาดำมืดลึกทอดตัวยาว ประกอบกับการจัดวางเฟอร์นิเจอร์ที่เขาไม่คุ้นเคย ทำให้เขาเผลอมองแวบหนึ่งแล้วตกใจจนเหงื่อแตกพลั่ก