บทที่ 43 มีผลไม้ดีๆ ให้เจ้ากินแน่!

บทที่ 43 มีผลไม้ดีๆ ให้เจ้ากินแน่!

เหวินมามามองไปที่อาเวย

แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ยามอัสดงด้านนอกจางลงแล้ว มีเพียงประกายสีทองบางเบาที่สาดส่องผ่านหน้าต่างครึ่งบานเข้ามา ทาบทับลงบนร่างคุณหนูของนาง ช่างดูเงียบสงบ สันติ และมั่นคง

ล้วนเป็นเพียงภาพลวงตา...

เหวินมามารู้ดีว่า ตั้งแต่เมื่อเก้าปีก่อน คำศัพท์เหล่านี้ก็ไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับคุณหนูอีกต่อไปแล้ว

ภายในใจของคุณหนูคือเลือดที่เดือดพล่าน

ตัวนางเองก็เช่นกัน

"คุณหนู" เมื่อคิดตกแล้ว ไหล่ของเหวินมามาก็ผ่อนคลายลง นางยิ้มแล้วเอ่ย "เดี๋ยวบ่าวตั้งน้ำมันให้ร้อนนะเจ้าคะ"

อาเวยตอบรับคำหนึ่ง เติมน้ำตาลลงในชามเล็กน้อย เติมแป้งลงไปอีกหน่อย แล้วใช้ตะเกียบคนให้เข้ากันจนทั่ว

น้ำมันในกระทะค่อยๆ ปุดเป็นฟองเล็กๆ