บทที่ 45 ยุติธรรมดีแล้ว ไม่ใช่หรือ

บทที่ 45 ยุติธรรมดีแล้ว ไม่ใช่หรือ?

ลมกลางคืนพัดแรงขึ้น

บานหน้าต่างถูกลมพัดจนส่งเสียงกระแทกดังไม่หยุด ราวกับเป็นยันต์เร่งเอาชีวิต

บนโต๊ะมีเชิงเทียนตั้งอยู่ เทียนเล่มหนึ่งมีน้ำตาเทียนหยดรินคล้ายกำลังร่ำไห้ ทั้งยังมีควันสีดำลอยกรุ่น

ดวงตาของเฝิงเจิ้งปินเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมา ตาขาวเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยดุจใยแมงมุม ปรารถนาเหลือเกินที่จะกางตาข่ายรัดร่างของเด็กสาวที่กำลังเอ่ยถามนี้ไว้ หากต้องตายก็ให้ตายไปด้วยกัน

แต่ทว่านอกจากจะเบิกตาถลนอย่างน่าสะพรึงกลัวแล้ว เขาก็ทำอะไรไม่ได้เลย

ดิ้นให้หลุดจากเชือกที่รัดคออยู่ก็ไม่ได้ จะทำร้ายเด็กสาวตรงหน้าก็ทำไม่ได้

อาเวยยืนอยู่ในตำแหน่งที่พอเหมาะพอดิบ นางสามารถมองเห็นสีหน้าท่าทางของเฝิงเจิ้งปินได้อย่างชัดเจน ในขณะที่อีกฝ่ายไม่มีทางแตะต้องตัวนางได้แม้แต่ปลายเล็บ

อาเวยหลุบตาลง มองเฝิงเจิ้งปินที่คุกเข่าอยู่บนพื้นโดยไม่ละสายตา

"ทรมานมากหรือไม่? ทรมานเท่าตอนที่ท่านอาหญิงกับเหนียนเหนียนถูกท่านทำร้ายจนตายหรือเปล่า?"